هدف از پژوهش حاضر عبارت است از تعیین ارتباط انگیزه مشارکت ورزشی با سوگیری ورزشی دانشجویان ورزشکار دانشگاه فردوسی مشهد. نمونه ها عبارت بودند از 417 دانشجوی واجد شرایط (215 دانشجوی پسر و 202 دانشجوی دختر) از دانشجویان دختر و پسر شرکت کننده در مسابقات ورزشی دانشجویی سال تحصیلی 86-1385. ملاک انتخاب برای حضور در مسابقات ورزشی دانشجویی، حداقل یک سال سابقه ورزشی و دو جلسه تمرین منظم در هفته در نظر گرفته شد. روش تحقیق نیمه تجربی و همبستگی و طرح تحقیق از نوع علی – مقایسه ای (پس رویدادی) بود. اطلاعات با پرسش نامه انگیزه مشارکت ورزشی (PMQ) گیل و همکاران (1983) و پرسشنامه سوگیری ورزشی (SOQ) گیل و دیتر (1988) جمع آوری شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آزمون t گروه های مستقل و ضریب همبستگی پیرسون انجام شد. نتایج نشان داد بین مولفه های سوگیری ورزشی (رقابت طلبی، میل به پیروزی و هدف گرایی) و مولفه های انگیزه مشارکت ورزشی ارتباط مستقیم و معناداری وجود دارد. همچنین، نتایج تحقیق نشان داد بین انگیزه مشارکت ورزشی دانشجویان ورزشکار دختر و پسر و دانشجویان ورزشکار رشته های ورزشی انفرادی و گروهی تفاوت معناداری وجود دارد، به گونه ای که ورزشکاران پسر (P=0.044) و ورزشکاران رشته های گروهی از انگیزه مشارکت ورزشی بیشتری برخوردار بودند (p=0.011). در نهایت، نتایج نشان داد بین انگیزه مشارکت ورزش دانشجویان ورزشکار رشته های تحصیلی تربیت بدنی و غیر تربیت بدنی تفاوت معنادار وجود ندارد (P=0.117).

هدف از این پژوهش، مطالعه ارتباط بین انگیزه های مشارکت، لذت و تعهد ورزشی در بین بانوان شرکت کننده در فعالیت های ورزشی بود. کلیه بانوان (N=6000) شرکت کننده در فعالیت های ورزشی شهرداری شهر مشهد جامعه آماری این تحقیق را تشکیل دادند، که از بین آن ها 526 نفر به عنوان نمونه مورد مطالعه قرار گرفتند. برای گردآوری داده ها پس از تعیین روایی و پایایی، از پرسشنامه ویژگی های جمعیت شناختی، پرسشنامه انگیزه ورزشی (محقق ساخته) و تعهد ورزشی (اسکانلن، 1993) استفاده گردید. نتایج نشان داد که بین تعهد ورزشی و لذت ورزشی با انگیزه درونی و بیرونی ارتباط مثبت و معنی داری وجود دارد، بین دو متغیر لذت و تعهد ورزشی نیز همبستگی مثبت و متوسطی مشاهده شد. آزمون تحلیل مسیر نیز نشان داد که عوامل (لذت ورزشی، انگیزه درونی و انگیزه بیرونی) به طور مستقیم و غیرمستقیم، بر تعهد ورزشی تاثیر داشت. لذت ورزشی به عنوان یک متغیر میانجی در این مدل نقش ایفا می کرد. همچنین در قسمت اثر کل مشخص شد که لذت ورزشی بیشترین تاثیر (b=0.58) را بر تعهد ورزشی داشت. ضریب تعیین متغیرهای درون زا نشان داد که به ترتیب 29% و 45% از واریانس متغیرهای لذت و تعهد ورزشی توسط متغیرهای برون زا قابل تبیین می باشد. در نهایت، کلیه شاخص های برازش مدل نیز نشان دهنده برازش مطلوب مدل بودند.

تحقیقات انجام گرفته در زمینه متغیرهایی که سالمندان را به فعالیت های بدنی ترغیب می کنند، محدود است. این تحقیق با هدف مقایسه انگیزه شرکت زنان و مردان سالمند شهر تهران در فعالیت بدنی انجام گرفت. آزمودنی های این پژوهش 241 نفر (121 مرد و 120 زن) از سالمندان شهر تهران با دامنه سنی 60 تا 89 سال (SD=6.66، M=66.16) بودند که با روش سهمیه ای هدفمند از پنج منطقه شمال، جنوب، مرکز، غرب و شرق تهران انتخاب شدند و در تحقیق شرکت کردند. ابزارهای اندازه گیری مورد استفاده برای جمع آوری اطلاعات شامل دو پرسشنامه ویژگی های فردی و انگیزش مشارکت ورزشی سالمندان (PMQOA) بود. به منظور توصیف متغیرها و آزمون فرضیه های تحقیق، از روش های آماری توصیفی، آزمون فریدمن و روش تحلیل واریانس یکطرفه (ANOVA) استفاده شد. نتایج نشان داد که بین اولویت عوامل گوناگون انگیزه شرکت سالمندان در فعالیت های ورزشی تفاوت معناداری وجود دارد (P=0.00، X2=556.4) و انگیزه آمادگی جسمانی، مهم ترین دلیل مشارکت ورزشی سالمندان است. میان زنان و مردان سالمند در عوامل پزشکی و شهرت تفاوت معناداری مشاهده شد (P<0.05) و زنان این عوامل را برای شرکت در تمرینات ورزشی مهم تر از مردان گزارش کردند. همچنین در زمینه مقایسه انگیزه ها بین گروه های سنی مختلف، یافته های درگیر شدن نشان داد (P<0.05) و افراد 60 تا 69 ساله این عوامل انگیزشی را برای شرکت در تمرینات ورزشی مهم تر از افراد 70 ساله به بالا بیان کردند، بین آزمودنی ها در سطوح تحصیلی مختلف در عوامل شهرت، پزشکی و درگیر شدن تفاوت معناداری مشاهده شد (P<0.05) در ضمن زنان خانه دار در مقایسه با افراد نظامی، روی عامل انگیزشی پزشکی تاکید بیشتری داشتند. دستاوردهای حاصل از این تحقیق می تواند در توسعه مداخلات تمرینی که موجب افزایش مشارکت سالمندان در فعالیت های ورزشی می شود، مفید باشد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.